قول

گفتی دوستت دارم

و گفتی روی قولت می ایستی

همین هم شد

قولت را زیر پا گذاشتی

و روی آن ایستادی..........

به قلبم خواهم اموخت که جز برای خودم برای کس دیگری نتپد

به د لم خواهم اموخت خود را اسیر دیگری نکند

 به خود خواهم اموخت تا همه چیز را وارون در یابد در دنیای وارونه ها

مرگ قو

شنیدم که چون قوی زیبا بمیرد فریبنده زاد و فریبا بمیرد

شب مرگ ، تنها نشیند به موجی رود گوشه ای دور و تنها بمیرد

در آن گوشه چندان غزل خواند آن شب که خود در میان غزلها بمیرد

گروهی برآنند کاین مرغ شیدا کجا عاشقی کرد ، آنجا بمیرد

شب مرگ ، از بیم ، آنجا شتابد که از مرگ غافل شود تا بمیرد

من اینکه نکته گیرم که باور نکردم ندیدم که قویی به صحرا بمیرد

چو روزی ز آغوش دریا برآمد شبی هم در آغوش دریا بمیرد

تو دریای من بودی! آغوش واکن که میخواهد این قوی زیبا بمیرد.

دلم گرفت آسمون نمی تونم گریه کنم

شکنجه میشم ا زخودم نمی تونم شکوه کنم

انگاری کوه غصه ها رو سینه ی من اومده

آخه داره باورم میشه خنده به ما نیومده

خنده به ما نیومده

دلم گرفته آسمون از کوه تن خسته ترم

تو روزگار بی کسی یه عمره که

در به درم

حتی صدای نفسم میگه که توی قفسم

من واسه آتیش زدن یه کوله بار شب بسم

دلم گرفته آسمون یه کم منو حوصله کن

نگو که از این روزگار

یه ذره کمتر گله کن

منو به بازش می گیرن عقربه های ساعتم

برگ تقویم می کنه لحظه به لحظه لعنتم

آهای  زمین یه لحظه تو نفس نزن

بزار تا آروم بگیره

یه آدم شکسته تن  

امروز روز اول